Dla architektów

OPINIA DOTYCZĄCA ZASTOSOWANIA
BLOKÓW GIPSOWYCH W OBIEKCIE MEDYCZNYM


1. Pomieszczenia o długotrwałym zawilgoceniu (sauna, boksy prysznicowe)


   W w/w pomieszczeniach można zastosować bloki gipsowe impregnowane pod warunkiem wykonania na ich powierzchni izolacji przeciwwilgociowej typu "folia w płynie". W miejscach narażonych na przeciek, np. w narożach między podłogą a ścianą, między ścianami oraz w miejscach przejścia przewodów instalacyjnych przez okładziny ścienne należy stosować taśmy i kaptury uszczelniające. Wkleja się je po nałożeniu pierwszej warstwy preparatu, a następnie nanosi się jeszcze jedną lub dwie warstwy (fot. 1-3).


Fot. 1. Nanoszenie pierwszej warstwy powłoki wodoszczelnej


Fot. 2. Wklejanie taśmy uszczelniającej w narożu między ścianami


Fot. 3. Wklejanie kaptura uszczelniającego w miejscu przejścia przewodów instalacyjnych przez okładzinę

Izolację przeciwwilgociową można wykonać np. przy użyciu produktów firmy DEITERMANN:
- preparat Superflex 1, nanoszony za pomocą wałka ze skóry jagnięcej (zalecana 3-krotna aplikacja) - w załączeniu karta techniczna produktu,
- taśma do uszczelnień Superflex 50/3.

   Przed przystąpieniem do wykonywania izolacji i okładzin ceramicznych konieczne jest sprawdzenie stanu podłoża. Wilgotność elementów gipsowych nie powinna przekraczać 1 %. Niezbędną czynnością jest usunięcie z powierzchni ściany kurzu, resztek zapraw oraz innych zanieczyszczeń. Większe ubytki wypełnia się zaprawą gipsową lub specjalną szpachlą naprawczą. Nadmiaru kleju nie powinno się rozprowadzać po powierzchni bloków, lecz ściąć go za pomocą pacy stalowej.


2. Pomieszczenia z basenem


   Również w tym przypadku powinny być stosowane bloki gipsowe hydro. Powierzchnie ścian narażone na kontakt z wodą należy zabezpieczyć przez wykonanie izolacji przeciwwilgociowej w sposób opisany w p. 1 oraz wyłożenie okładziną ceramiczną. Powłoki malarskie zalecam wykonywać przy użyciu farb silikonowych. Zmniejsza się wówczas ryzyko ich żółknięcia pod wpływem działania chloru.


3. Wykonywanie tynków barytowych


   W skład tynków barytowych wchodzi mączka barytowa, wypełniacze mineralne, spoiwo cementowe, plastyfikator i woda. Wyprawy te stosuje się jako zabezpieczenie przed promieniowaniem rentgenowskim. Przyjmuje się w przybliżeniu, że warstwa tynku barytowego o grubości 2 cm zastępuje 1,5 mm ołowiu. Mączka barytowa zawiera siarczan barytu. Minerał ten wydobywa się w Polsce w miejscowości Boguszów-Gorce na Dolnym Śląsku. Nie jest on agresywny chemicznie, rozpuszcza się jedynie w kwasie siarkowym. Nie ma zatem przeciwwskazań do stosowania go na podłożu gipsowym. Problemem jest jednak duża gęstość objętościowa stwardniałego tynku, wynosząca 2,7 - 3,0 t/m3. Tynk nanosi się warstwami 6-8 mm do łącznej grubości 20-30 mm. Jego masa powierzchniowa wynosi zatem około 60-90 kg/m2. Istnieje ryzyko odspajania się tak ciężkiej warstwy od powierzchni bloków gipsowych, nawet przy zastosowaniu środka gruntującego Betonkontakt. Z tego powodu nie zalecałbym stosowania tynku barytowego na ścianach z bloków gipsowych. Polecam natomiast wykonanie osłon rtg za pomocą gotowych płyt. Technologia ta jest szybsza, bardziej czysta i nie wiąże się z ryzykiem pękania i odspajania. Na rynku polskim dostępne są płyty wiórowe AntiX o grubości 19 mm z wprasowaną blachą ołowianą. Montuje się je na ruszcie aluminiowym. Informacje o systemie można znaleźć na przykład na stronie www.zipimech.pl.